Dancing on the Edge Festival met artiesten en bezoekers van overal vandaan

Het was zaterdagavond, 11 november: rond 19:15 uur kwamen de eerste nieuwkomers en andere buurtbewoners bij elkaar in de hal van Station Amsterdam-Zuid. Geleidelijk aan kwamen de overige deelnemers; een bont gezelschap met o.a. een Syrische familie, medische studenten / statushouders van de Vrije Universiteit, nieuwkomers uit Eritrea en vanzelfsprekend ook buurtbewoners die al veel langer in Buitenveldert wonen. Later in Podium Mozaïek voegden zich daar nog andere nieuwkomers en buurtbewoners uit Amstelveen en andere delen van Amsterdam bij. Zo ontstond een groep van 24 deelnemers en dankzij de medewerking van het Dancing on the Edge Festival en veel kleine en enkele wat grotere bijdragen van buurtbewoners was de toegang voor de nieuwkomers gratis.

Vertrek vanaf station Amsterdam-Zuid. Foto: Anton Groeneschey

De tocht verliep van Amsterdam-Zuid met de metro naar Station de Vlugtlaan, daarna nog twee haltes met de tram. Rond 20:15 uur was de aankomst in Podium Mozaïek, een voormalige kerk die verbouwd is tot een aantrekkelijk theater met een sfeervol theatercafé. Net aangekomen werden de deelnemers uitgenodigd om naar de achter het café gelegen kunstinstallatie Kashash te komen kijken. Curator Alma Salem (woonachtig in Canada) leidde de mensen naar een ruimte waar bezoekers projecties en media-installaties konden zien en ervaren. Een belangrijke rol daarbij speelt de duif. De aandacht was er voor de vogelsoort, maar ook voor de duif als vredessymbool. De oproep van Kashash is een oproep voor vrede voor het Syrische luchtruim. Duiven in plaats van vijandige oorlogsvliegtuigen. Een oproep voor een no-fly zone, een veilige zone en een groene zone om het bloedvergieten te stoppen.

Op bezoek en ‘aan het werk’ bij de kunstinstallatie van Kashash. Foto: Anton Groeneschey

Bovenaan tweede van links: Alma Salem die de installatie Kashash begeleidt. Foto: Anton Groeneschey.

Tegen 21:00 uur ging de zaal van het theater open. Eerst de solovoorstelling “Dar (Homeland)” van Stephanie Kayal. Het thema: Wat gebeurt er wanneer huizen en thuislanden verdwijnen? In een tijd waarin sommige samenlevingen vervallen of aftakelen, worden anderen geboren. Stephanie Kayal van de Syrisch-Libanese theatergroep Koon probeert een thuis te creëren in het lichaam om zo misschien toch een rustpunt te vinden. Wat vooral bijbleef was de kwetsbare en uitnodigende manier waarop Stephanie contact probeerde te maken met de ander. Wellicht schuilt daar een oproep in om met elkaar, wanneer dat nodig, is een nieuw thuis te vormen.

Stephanie Kayal maakt contact met haar publiek. Foto: Anton Groeneschey

Daarna werd het tijd voor het samenwerkingsproject van de theatergezelschappen Koon en Dox. Zes artiesten afkomstig uit Syrië, Libanon en Nederland verbeelden “Grand Voyage”. Het podium werd gevuld met een groot, wit hellend vlak. Rond dit centrum speelt zich een continu transformerend gevecht af: Hoe verhoudt het individu zich ten opzichte van de groep? We krijgen performers te zien die in allerlei uitrustingen zich van en over het witte vlak bewegen. Soms zijn mensen met elkaar verbonden; op andere momenten staan ze tegenover elkaar. Hoe gedraagt de groep zich tegenover de leider of degene die afwijkt? Antoine Bouguier, Stephanie Kayal, Sarah Mashmousy, Hani Andari, Nadine Wijshoff en Jeffrey Loewenicht zorgen voor een dynamische stapeling van beelden van het samenzijn. Van grote volgzaamheid tot opstand, van vaak samen tot stappen die soms alleen gezet moeten worden.

De tribune van Podium Mozaïek met o.a. nieuwkomers en buurtbewoners. Foto: Anton Groeneschey

Na afloop van de voorstellingen waren er after talks. De gelegenheid om met de performers van gedachte te wisselen. Daarna wachtte de bar van het café, met een deejay die het volume van de Arabische klanken geleidelijk omhoog wist te stuwen. Sommigen bezoekers dansen; anderen houden het op een goed gesprek. Tegen middernacht is er live-muziek: Arabische zang vult het café. Dan zijn al veel bezoekers huiswaarts gekeerd, maar wat laatste statushouders, waaronder vanzelfsprekend studenten, genieten nog even van de Midden-Oosterse sfeer in het café van Podium Mozaïek.

Grand Voyage op het hellende vlak in Podium Mozaïek. Foto: Anton: Groeneschey

Advertenties