Kom zondag 10 december naar de Café Welkom weggeefmiddag

Af en toe ontvangt bewonersplatform VWK aanbiedingen van goede, gebruikte kleding en speelgoed. Onlangs was dit weer het geval en omdat we niet over een opslagruimte beschikken, willen we op zondag 10 december een Café Welkom weggeefmiddag organiseren. De ontmoetingsbijeenkomst kent een aantal gebruikelijke ingrediënten zoals koffie, thee, limonade, wat lekkers, muziek en informatie over volgende activiteiten; maar er is nu ook de gelegenheid om goede, gebruikte kleding en speelgoed in te brengen.

De Café Welkom weggeefmiddag vindt plaats op zondagmiddag 10 december van 14:00 tot circa 16:00 uur. Wie wat wil inbrengen aan kleding, speelgoed of andere spullen, wordt verzocht dit vooraf te laten weten zodat we een idee hebben wat we ongeveer kunnen verwachten. Kleding graag voorzien van een label met de maat. Breng dit dan zo mogelijk om 13:00 uur, zodat het uitgestald kan worden op tafels voordat de bezoekers komen. Wat er gebracht wordt is in de eerste plaats bestemd voor statushouders en vluchtelingen, maar ook andere mensen met een krappe beurs zijn natuurlijk welkom. Om het zo eerlijk mogelijk te verdelen, krijgt iedere belangstellende een aantal bonnetjes om wat uit te kiezen.

De kledinghoek bij een eerdere Café Welkom bijeenkomst. Foto: Anton Groeneschey

Tijdens de bijeenkomst zijn voor uiteenlopende taken veel vrijwilligers nodig. Wil je meehelpen, laat van je horen! Vanzelfsprekend kun je ook gewoon deelnemen aan de bijeenkomst zonder vrijwilliger te zijn, zonder iets te brengen of zonder iets mee te nemen. Vooral voor families met kinderen kan het een goede gelegenheid zijn om deel te nemen. Ken je dergelijke statushouders of andere buurtbewoners; nodig ze uit!

Datum en locatie: zondagmiddag 10 december van 14:00 uur (voor sommige vrijwilligers 13:00 uur) tot circa 16:00 uur in de grote Theaterzaal van het Huis van de Wijk Buitenveldert, A.J. Ernststraat 112. Parkeren op zondag is in Buitenveldert gratis. Openbaar vervoer: metrolijn 51 of tram 5, halte A.J. Ernststraat, ruim 10 minuten lopen richting winkelcentrum Gelderlandplein.

Advertenties

Zwarte piet; valt zoiets nog uit te leggen?

Zondagmiddag 26 september: de telefoon gaat. Een Eritrese statushouder had een hulpvraagje. Het kon wel even; dus afgesproken in het overdekte winkelcentrum van Amstelveen. Er was ook een familielid bij die op bezoek was uit een ander Europees land. Deze man was 4 jaar geleden uit Eritrea gevlucht en sprak inmiddels vloeiend Duits. Onze afspraak zou afgerond worden met ’n kop koffie. We wandelen met zijn drieën door het winkelcentrum. Er klinkt vrolijke muziek. Het wekt de interesse van mijn gezelschap; dus gaan we erop af. Het bleek om een groepje trompet spelende zwarte pieten te gaan. Even later zou ook Sinterklaas het winkelcentrum aandoen. Wanneer de voormalige vluchteling de zwarte pieten ziet, verstijfd zijn gezicht bij de aanblik en vraagt me of dat witte mensen zijn die zich zwart hebben gemaakt? Dat bevestig ik en om het ’n beetje te relativeren, leg ik in mijn beste Duits uit dat er momenteel een ‘grosse diskussion’ is over zwarte piet en dat het in Amsterdam inmiddels al min of meer is opgelost met roetveeg pieten. Iedereen kan daar weer verder met het feest; ook de kinderen met een donkere huidskleur.

Kleurpieten.

Maar ja, in de steden zijn al wat stappen gemaakt. Op het platteland, en daar hoort Amstelveen in dit opzicht kennelijk ook bij, zal het nog wel een tijdje duren. Daar wordt nog vastgehouden aan deze malle traditie. In sommige kringen wordt gesuggereerd dat het al eeuwen zo is en dat het daarom zo moet blijven. In werkelijkheid duikt het fenomeen zwarte piet pas rond 1850 op en is in de loop van de tijd gelukkig al ’n heel stuk veranderd. In mijn jeugd was zwarte piet nog ’n beetje dom, sprak gebrekkig Nederlands, had grote rode lippen en gouden oorringen. Daar zijn we al vanaf. Nu nog die ‘blackface’ kleur.

Aan mijn gezelschap vertelde ik dat ik als klein kind doodsbang was voor die zwarte pieten, die toen nog voorzien waren van een roede (een samengebonden bos takken om mee te slaan) en daarmee dreigden om ‘stoute’ kinderen mee in de zak naar Spanje te nemen. Inmiddels heeft mijn angst van toen plaats gemaakt voor een meewarig gevoel: in het Amstelveense stadshart zien we de zwarte pieten letterlijk uit ons beeld verdwijnen en ik realiseer me dat vroeg of laat het ook hier en in andere kleine plaatsen wel zal veranderen. Hopelijk hoef ik dan ook het fenomeen ‘zwarte piet’ niet meer uit te leggen aan statushouders uit Afrikaanse landen.

Hans Straeter

Dancing on the Edge Festival met artiesten en bezoekers van overal vandaan

Het was zaterdagavond, 11 november: rond 19:15 uur kwamen de eerste nieuwkomers en andere buurtbewoners bij elkaar in de hal van Station Amsterdam-Zuid. Geleidelijk aan kwamen de overige deelnemers; een bont gezelschap met o.a. een Syrische familie, medische studenten / statushouders van de Vrije Universiteit, nieuwkomers uit Eritrea en vanzelfsprekend ook buurtbewoners die al veel langer in Buitenveldert wonen. Later in Podium Mozaïek voegden zich daar nog andere nieuwkomers en buurtbewoners uit Amstelveen en andere delen van Amsterdam bij. Zo ontstond een groep van 24 deelnemers en dankzij de medewerking van het Dancing on the Edge Festival en veel kleine en enkele wat grotere bijdragen van buurtbewoners was de toegang voor de nieuwkomers gratis.

Vertrek vanaf station Amsterdam-Zuid. Foto: Anton Groeneschey

De tocht verliep van Amsterdam-Zuid met de metro naar Station de Vlugtlaan, daarna nog twee haltes met de tram. Rond 20:15 uur was de aankomst in Podium Mozaïek, een voormalige kerk die verbouwd is tot een aantrekkelijk theater met een sfeervol theatercafé. Net aangekomen werden de deelnemers uitgenodigd om naar de achter het café gelegen kunstinstallatie Kashash te komen kijken. Curator Alma Salem (woonachtig in Canada) leidde de mensen naar een ruimte waar bezoekers projecties en media-installaties konden zien en ervaren. Een belangrijke rol daarbij speelt de duif. De aandacht was er voor de vogelsoort, maar ook voor de duif als vredessymbool. De oproep van Kashash is een oproep voor vrede voor het Syrische luchtruim. Duiven in plaats van vijandige oorlogsvliegtuigen. Een oproep voor een no-fly zone, een veilige zone en een groene zone om het bloedvergieten te stoppen.

Op bezoek en ‘aan het werk’ bij de kunstinstallatie van Kashash. Foto: Anton Groeneschey

Bovenaan tweede van links: Alma Salem die de installatie Kashash begeleidt. Foto: Anton Groeneschey.

Tegen 21:00 uur ging de zaal van het theater open. Eerst de solovoorstelling “Dar (Homeland)” van Stephanie Kayal. Het thema: Wat gebeurt er wanneer huizen en thuislanden verdwijnen? In een tijd waarin sommige samenlevingen vervallen of aftakelen, worden anderen geboren. Stephanie Kayal van de Syrisch-Libanese theatergroep Koon probeert een thuis te creëren in het lichaam om zo misschien toch een rustpunt te vinden. Wat vooral bijbleef was de kwetsbare en uitnodigende manier waarop Stephanie contact probeerde te maken met de ander. Wellicht schuilt daar een oproep in om met elkaar, wanneer dat nodig, is een nieuw thuis te vormen.

Stephanie Kayal maakt contact met haar publiek. Foto: Anton Groeneschey

Daarna werd het tijd voor het samenwerkingsproject van de theatergezelschappen Koon en Dox. Zes artiesten afkomstig uit Syrië, Libanon en Nederland verbeelden “Grand Voyage”. Het podium werd gevuld met een groot, wit hellend vlak. Rond dit centrum speelt zich een continu transformerend gevecht af: Hoe verhoudt het individu zich ten opzichte van de groep? We krijgen performers te zien die in allerlei uitrustingen zich van en over het witte vlak bewegen. Soms zijn mensen met elkaar verbonden; op andere momenten staan ze tegenover elkaar. Hoe gedraagt de groep zich tegenover de leider of degene die afwijkt? Antoine Bouguier, Stephanie Kayal, Sarah Mashmousy, Hani Andari, Nadine Wijshoff en Jeffrey Loewenicht zorgen voor een dynamische stapeling van beelden van het samenzijn. Van grote volgzaamheid tot opstand, van vaak samen tot stappen die soms alleen gezet moeten worden.

De tribune van Podium Mozaïek met o.a. nieuwkomers en buurtbewoners. Foto: Anton Groeneschey

Na afloop van de voorstellingen waren er after talks. De gelegenheid om met de performers van gedachte te wisselen. Daarna wachtte de bar van het café, met een deejay die het volume van de Arabische klanken geleidelijk omhoog wist te stuwen. Sommigen bezoekers dansen; anderen houden het op een goed gesprek. Tegen middernacht is er live-muziek: Arabische zang vult het café. Dan zijn al veel bezoekers huiswaarts gekeerd, maar wat laatste statushouders, waaronder vanzelfsprekend studenten, genieten nog even van de Midden-Oosterse sfeer in het café van Podium Mozaïek.

Grand Voyage op het hellende vlak in Podium Mozaïek. Foto: Anton: Groeneschey